Universiteit Leiden

nl en

Oud-bokser Arnold Vanderlyde: ‘Blijf in beweging, letterlijk en figuurlijk’

Boksen is helemaal in. Vandaar dat voor de aftrap van de Healthy University-week op 28 oktober oud-bokser Arnold Vanderlyde is uitgenodigd. In een interactieve presentatie vertelt hij welke lessen hij in zijn sportcarrière leerde.

De nu 56-jarige bokser won drie bronzen medailles op de Olympische Spelen, was drie keer Europees kampioen en acht keer Nederlands kampioen. Vanderlyde bokste veertien jaar, van 1978 tot 1992.

Healthy University 2019 Arnold Vanderlyde
1978. De jonge Arnold trainde veel thuis in het schuurtje bij zijn ouderlijk huis. Behalve de verwarmingsketel hing er ook een bokszak. De fietsen gingen eruit en Arnold kon aan de slag.

Tegenslag

De bokscarrière van Vanderlyde kende weliswaar een stijgende lijn, maar van een leien dakje ging het zeker niet altijd. Zo vond hij in doorslaggevende wedstrijden zes keer de Cubaanse bokser Félix Savón tegenover zich, van wie hij nooit wist te winnen. Savón veroverde wél olympisch goud. Op de vraag of een mens daar op den duur niet moedeloos van wordt, zegt Vanderlyde: ‘Winst en verlies horen bij de sport, en bij het leven. Je moet kunnen incasseren. In de sport werd ik van weerstand alleen maar krachtiger, mijn wil om beter te worden werd er groter door. Daardoor stond ik toen als bokser sterk in mijn schoenen en nu als mens.’

Topsporter zijn is niet alleen een fysieke aangelegenheid, het is evenzeer een mentale staat van zijn: doorzettingsvermogen, zelfdiscipline, de wil om te winnen en ook de draad weer kunnen oppakken na een teleurstelling. ‘Met alleen talent kom je er niet, mentale kracht is minstens zo belangrijk’, zegt Vanderlyde. De sportwereld kent vele voorbeelden van verloren gegane, soms grote talenten die niet de goede mentaliteit hadden, beaamt hij.   

Liever voetballen

Vanderlyde begon op zijn 15de met boksen. Dat was helemaal niet zo vanzelfsprekend, want zijn droom was profvoetballer worden. Zijn vader joeg zijn kinderen bij wijze van spreken de straat op om te gaan sporten; het hoorde bij de opvoeding. Vanderlyde begon met atletiek, maar voetbal was zijn eigenlijke passie. Dat hij in de boksring terecht kwam, was dan ook omdat hij dacht dat hij daar een betere voetballer van zou worden. Boksen is een beweeglijke sport en Vanderlyde nam aan dat dat hem zou helpen in het voetbal. Maar toen bleek zijn talent in het boksen te liggen.

Healthy University 2019 Arnold Vanderlyde
Arnold Vanderlyde nu.

Geen spijt

Vanderlyde pikte de techniek makkelijk op en maakte snelle vorderingen. Daardoor mocht hij al op zijn 16e een eerste wedstrijd boksen en ging hij deel uitmaken van Jong Oranje. Ondertussen ging hij -  zij het met weinig overtuiging - ook nog naar de ambachtsschool, de huidige lts. ‘Dat was niet makkelijk, want ik had een hekel aan school en was een lastig jongetje.’ Hoewel hij er lang over deed, maakte Vanderlyde zijn school uiteindelijk af en was hij gediplomeerd constructiebankwerker.

Drie jaar later zou Vanderlyde zijn eerste bronzen medaille op de Olympische Spelen winnen. Dat het puur toeval was dat hij de boksring ontdekte, leerde hem een les: ‘Probeer allerlei verschillende sporten. Het is niet vanzelfsprekend dat je meteen de sport kiest die je het beste ligt.’ Spijt heeft Vanderlyde van zijn keus voor boksen nooit gehad. ‘Achteraf weet ik dat ik nooit een topvoetballer was geworden, ik was niet goed genoeg.’

Healthy University 2019 Arnold Vanderlyde
Vanderlydes eerste officiële foto voor publcitaire doeleinden. Hij was toen 17.

Anders leren

Vanderlyde betreurt het dat hij op school niet anders heeft kunnen leren. ‘Ik denk dat ik veel meer open had gestaan als het leren verbonden was geweest met dingen die ik leuk vond. En ik denk dat dat nog steeds geldt. Je kunt kinderen in de schoolbanken bijbrengen dat vier plus drie zeven is. Maar je kunt ook vier ballen bij elkaar leggen en kinderen vragen er drie bij te leggen. Dat is veel aansprekender en dan blijft het ook beter hangen.’

Op zijn 18e koos Vanderlyde definitief voor het boksen. ‘Maar ik werd ook opgeroepen voor de militaire dienst. Gelukkig had ik de status van topsporter en kreeg ik een makkelijk baantje.’ Dat was het beheer van de compagniebar. ‘’s Ochtends kon je daar koffie krijgen en ’s avonds een biertje. 's Middags mocht ik trainen.’

‘Fighting for Success’

Vanderlyde moest na zijn sportcarrière ook zijn weg zien te vinden in het leven. Hij ging sportmanagement en –marketing studeren: ‘Ook dat was een leerweg. Ik heb een eigen bedrijf opgericht dat evenementen organiseerde. Ook daarna ben ik steeds blijven leren en me blijven ontwikkelen. Nu houd ik voornamelijk spreekbeurten en presentaties.’ De overkoepelende naam van alles wat Vanderlyde doet is Fighting for Succes. Alle letters van Fighting staan voor een woord, van de f (voor fysiek) tot en met de g (voor geluk en gezondheid).

Bij alles is ‘bewegen’ het kernwoord. ‘In de ring heb ik geleerd: als je in beweging blijft is de kans dat je geraakt wordt het kleinst. Dat ben ik gaan beschouwen als een metafoor voor het hele leven. Blijf in beweging, blijf je ontwikkelen, sta nooit stil. Dat maakt je – weer een les – weerbaarder in het leven en daardoor kun je tegenslagen makkelijker aan.’

Healthy University 2019 Arnold Vanderlyde
Op een groot internationaal in 1987 in de toenmalige DDR was Vanderlyde de enige West-Europeaan die een medaille won, verder gingen ze alleen naar Oost-Duitsers, Russen en Cubanen. Naar boksers uit communistische staten dus.
Deze website maakt gebruik van cookies.  Meer informatie.