Van trein tot tafel – de vrijdag van een bètadecaan
Van vergaderen in Twente tot inhoudelijke keuzes in het onderzoek, en tijd voor verbinding aan tafel. Een inkijkje in een drukke, maar inspirerende vrijdag.
Jasper Knoester is de decaan van de Faculteit Wiskunde & Natuurwetenschappen. Hoe gaat het met hem, wat doet hij precies en hoe ziet zijn dag eruit? In elke nieuwsbrief geeft Jasper een inkijkje in zijn leven.
17 april
‘Vrijdag, meestal een dag dat ik met de trein het land in trek. Vaak naar Groningen, maar dit keer naar de Universiteit Twente, waar we het landelijk overleg van bètadecanen hebben. Ik zit rond negen uur in de trein en heb ruim de tijd om vergaderstukken te lezen en mails te beantwoorden. Werken in de trein bevalt me goed, een mooie mix van lezen, reflecteren en stukjes schrijven, ondertussen genietend van het voorbijtrekkende landschap.
Campus met veel groen
Het laatste stukje in Enschede fiets ik. Als enige echte campusuniversiteit in Nederland, met veel groen, is het altijd een plezier om hier op bezoek te zijn. Ik heb op de faculteit eerst nog een paar telefoongesprekken en een online overleg met promovendus Gijsbert en medebegeleider Thomas uit Groningen. Gijsbert werkt aan overdracht van de energie van optische aangeslagen toestanden in grote moleculaire systemen. Dit is relevant voor ons begrip van fotosynthetische systemen die in de natuur voorkomen en mogelijk synthetische varianten daarvan.
Is het project een kans op wetenschappelijke impact of een risico?
We zitten na twee afgeronde projecten op een belangrijk punt waar we moeten besluiten welke van drie voorliggende projectideeën we als volgende oppakken. Het project dat directe aansluiting geeft met nieuwe metingen in Bayreuth heeft mijn voorkeur, maar is ook de minst zekere, omdat er een fundamenteel onbegrepen aspect in de meetresultaten zit. Enerzijds maakt dat de kans op wetenschappelijke impact het grootst, anderzijds is het een risico voor Gijsbert, want het kan lastig zijn om een goed publiceerbaar resultaat te vinden. We besluiten dat we voor dit project een voorstudie moeten doen, wat parallel kan aan een minder riskant project waarbij we een student gaan betrekken.
Twentse lunch in een tasje
De discussie duurt langer dan verwacht. Gelukkig komt de geserveerde Twentse lunch alsnog via een tasje bij me en kan ik die snel eten voor de vergadering met de collega-decanen start. Het is een drukke vergadering, vanwege de volle agenda en omdat er veel deelnemers zijn. Normaal zijn we met rond de vijftien mensen en nu schuiven voor het eerste deel ook de voorzitters van de acht landelijke disciplineraden aan.
Samen optrekken binnen het bètadomein
Met hen spreken we over de organisatieontwikkeling van het bètadomein, dat we met zijn allen vertegenwoordigen. Het is belangrijk dat we ons domein als geheel sterker op de kaart zetten en richting stakeholders op de grote onderwerpen met één mond spreken. We hebben een goede discussie, waarin we als decanen veel leren over de visie vanuit de afzonderlijke disciplines.
Als volgende punt bespreken we de ontwikkeling van sectorbeelden voor de disciplines als voorbereiding op mogelijke financiering van nieuwe sectorplannen door het kabinet. Deze zullen niet eerder dan in 2028 starten en de lijst van randvoorwaarden is nog niet bekend. Toch is het belangrijk al na te denken hoe we de bètadisciplines het best kunnen neerzetten en waar investeringen nodig zijn. Tot slot spreken we met de raadsvoorzitters over de organisatie van aanvragen voor grote wetenschappelijke infrastructuur.
Tijd voor verbinding
Nadat de raadsvoorzitters afscheid hebben genomen, volgt een reeks kleinere agendapunten, waarna ik de vergadering om half zes afsluit. Dan volgt een goede traditie: we eten samen en nemen daar de tijd voor, een gewoonte die sterk bijdraagt aan de collegialiteit en onderlinge verbinding.
Zo inspirerend om te zien hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn!
Extra leuk is dat vandaag de voormalige bètadecaan van de Universiteit Twente, Jennifer Herek, ook bij het diner is. Jennifer heeft een dik jaar geleden een zeer ongelukkige val met de fiets gemaakt, waarna een zwaar revalidatietraject nodig is geweest. Vandaag nemen we als groep formeel afscheid van haar. Enorm fijn om te zien hoe goed ze het weer maakt. Zo inspirerend om te zien hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn!
Na afsluiting van het diner weer op de fiets naar het station. De terugreis benut ik om een document van commentaar te voorzien en per app te overleggen met een van mijn zussen. En verder laat ik het weekendgevoel langzaam indalen. Tegen middernacht ben ik thuis. Het gezin is buiten de stad en ik besluit de eenzaamheid te benutten door heel snel te gaan slapen. Vandaag was een mooie afsluiting van een erg drukke week en het voelt prima even helemaal alleen te zijn.’