De dag van Jasper - Doorzetten wordt beloond
Van fysiotherapie naar een promotie in Groningen: sommige dagen staan in het teken van vooruitgang. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor een promovendus die naast werk en vaderschap zijn proefschrift toch wist af te ronden.
‘Ik sta om zever uur op, ontbijt, maak lunch voor mijn zoon Kamiel en trek sportkleding aan. De eerste afspraak vandaag is bij de fysiotherapeut voor het verder werken aan herstel van mijn heupoperatie. Nieuw dit keer is dat ik met de fiets ga, weer een stap terug naar het gewone leven. Gisteren heb ik voor het eerst weer een klein rondje in de auto gereden.
De forward lunge is een echte uitdaging
Om acht uur zit ik op de hometrainer voor de gebruikelijke tien minuten warmdraaien. Daarna volgt een selectie van oefeningen, sommige bekend, een paar nieuw. De “forward lunge” is zo’n nieuwe die me de nodige moeite kost, en dus een goede oefening in het repertoire.
Door de files naar Groningen
Na drie kwartier fiets ik snel weer naar huis om te douchen en me klaar te maken voor de rest van de dag. Een feestelijk dag, die gaat plaatsvinden in Groningen. Vandaag is de promotie van Marick, een van de promovendi uit mijn Groningse tijd. De promotie staat voor kwart voor één op het programma, wat met de trein te riskant is. Gelukkig moet Xuefei ook in Groningen zijn de komende dagen en kan ik meerijden. Ook dat blijkt nog spannend te worden, want natuurlijk rijdt het verkeer niet overal door. Uiteindelijk kom ik tegen half één in het academiegebouw aan, trek ik snel mijn toga aan en sluit ik iets te laat aan bij de voorbespreking.
-
Start van de promotie van Marick. Een van zijn paranimfen overhandigt het proefschrift. -
Traditionele trappenfoto van de jonge doctor, paranimfen, promotores en commissie
Promoveren tussen luiers en loopbaan
De promotie gaat goed. Marick verdedigt zijn werk overtuigend en met overgave. Voor tweede promotor Thomas en mij voelt deze promotie als een cadeau. Zijn contract eindigde drie jaar geleden, terwijl het proefschrift bijna af was. Daarna kwamen een mooie baan en het vaderschap. Dat zijn precies de gebeurtenissen die het afronden van een promotie vaak vertragen. Daarom verdient het extra waardering dat hij toch heeft doorgezet en het proefschrift heeft voltooid. Dat compliment deel ik tijdens de laudatio dan ook met veel plezier.
Nog even aan het werk in het academiegebouw
Na de promotie lunchen we met een gezelschap van familie, vrienden en collega’s bij een Libanees restaurant in het centrum. Het is heerlijk eten, er zijn speeches en cadeaus. Iets na drie uur gaan we uit elkaar. In de avond is er nog een borrel. Ik vervolg de middag met twee online overleggen. Gelukkig kennen de bodes in het academiegebouw me nog goed en ik krijg een mooie plek van ze waar ik rustig mijn werk kan doen. Het is zelfs zo rustig dat ik de tijd vergeet en tot half zeven doorga met telefoontjes en e-mails.
Ik eet snel wat in de stad en ga naar de borrel. Het is in een café dat ik goed ken uit het verleden. Voor mij een prettig weerzien, bijna nostalgisch. Ik kan helaas niet lang blijven, want de terugreis naar Den Haag moet met de trein.
Onderweg neem ik nog wat stukken voor morgen door en chat ik met familie. Kort na middernacht ben ik thuis, nog net op tijd om Kamiel naar bed te zien gaan. Ik blaas nog even uit op de bank met een kop thee en ga daarna ook snel naar bed. Mijn benen doen pijn, ze zijn al het staan, reizen en lopen van vandaag niet meer gewend. Ik houd het erop dat vandaag een lange oefening was naar verder herstel. En nog een hele feestelijke ook!’