‘De SKO maakt zichtbaar wat er al gebeurt en laat zien dat onderwijsprofessionaliteit een volwaardig carrièrepad is.’
Op maandag 12 januari ontving Joanne Mouthaan, universitair hoofddocent bij de sectie Klinische Psychologie, de Senior Kwalificatie Onderwijs (SKO). Binnen de universiteit wordt steeds meer belang gehecht aan het erkennen en waarderen van verschillende loopbaanpaden. Niet alleen onderzoek, maar ook onderwijs verdient een volwaardige plek in professionele ontwikkeling.
De Senior Kwalificatie Onderwijs (SKO) speelt daarin een belangrijke rol: het certificaat laat zien dat een docent niet alleen systematisch en innovatief onderwijs kan ontwerpen en uitvoeren, maar dit ook op een overstijgend niveau kan coördineren en zichtbaar kan maken binnen de opleiding.
Voor Joanne sluit de SKO naadloos aan bij haar werk in de klinische psychologie. Haar onderwijs bevindt zich precies op het snijvlak tussen de academische opleiding en de vervolgopleidingen, zoals de GZ-opleiding. Veel studenten stromen door naar deze beroepsopleidingen, maar de werelden van universiteit en vervolgopleiding zijn nog vaak gescheiden. “De wens is om die lijnen dichter bij elkaar te brengen,” vertelt ze. “Als we studenten vanaf de bachelor tot aan de specialistische fase in één doorlopende leerlijn opleiden, halen ze veel meer uit hun vooropleiding én uit hun vervolgopleiding.”
Die leerlijnen vragen om scherpe bouwstenen: onderwijs dat logisch op elkaar aansluit, vaardigheden die stap voor stap worden opgebouwd en een visie die richting geeft. Joanne ontwikkelde de afgelopen jaren verschillende innovaties, onder meer op het gebied van digitale technologie, blended learning en casuïstiekonderwijs. Daarbij zocht ze actief de samenwerking met de beroepsopleidingen om de aansluiting te verbeteren.
Tegelijkertijd benadrukt ze het belang van zelfregulatie bij studenten: “We willen toekomstige professionals opleiden die zelf de regie nemen over hun ontwikkeling. Nieuwsgierigheid is daarin essentieel.”
Het traject richting de SKO vraagt om minstens vijf jaar onderwijservaring én ervaring met coördinatie of curriculumontwikkeling. Docenten stellen een portfolio samen waarin ze hun onderwijs, innovaties, visie en evaluaties beschrijven. Dat proces is intensief, juist omdat het terugblikken vraagt op jaren van ontwikkeling. “Je moet soms ver terugdenken: wat heb ik gedaan, wat werkte wel, wat niet, en waarom? Dat proces is waardevol, maar het zou nóg waardevoller zijn als we docenten eerder helpen om dit systematisch vast te leggen.”
Daarom pleit Joanne voor een meer prospectieve aanpak binnen het instituut. Leidinggevenden zouden volgens haar al vroeg met docenten in gesprek kunnen gaan over mogelijke SKO-ontwikkeling. “Als iemand twee jaar BKO heeft, kun je al samen kijken: wat heb je nodig om over drie jaar SKO te kunnen aanvragen? Dan kun je opdrachten koppelen aan programmastructuren of innovaties die toch al op de agenda staan.” Zo wordt het traject niet alleen betekenisvoller voor de docent, maar ook voor de sectie.
Opvallend is dat Joanne binnen de faculteit FSW dit jaar de enige SKO’er is, terwijl andere faculteiten veel meer aanvragen hebben. Dat verraste haar. “We doen al ontzettend veel aan onderwijsvernieuwing, maar het is vaak niet zichtbaar. En dat is zonde. De SKO maakt zichtbaar wat er al gebeurt en laat zien dat onderwijsprofessionaliteit een volwaardig carrièrepad is.”