De dag van Jasper - van Fiji tot drijfnatte pantalon
Een zonnig telefoontje uit Fiji, een doorweekte aankomst in Leiden en een dag vol gesprekken over kankeronderzoek, China en inclusie. Het kan verkeren - van kriebelende benen tot een lekker toetje.
Jasper Knoester is de decaan van de Faculteit Wiskunde & Natuurwetenschappen. Hoe gaat het met hem, wat doet hij precies en hoe ziet zijn dag eruit? In elke nieuwsbrief geeft Jasper een inkijkje in zijn leven.
Donderdag, 4 juni
‘Ik word wakker van een telefoontje van dochter Jasmijn, die met haar vriend van de zonsondergang in Fiji geniet na een mooie duikdag. Wat een leuke start van de dag en wat fijn te horen dat ze genieten! Daarna moet ik me snel klaarmaken en om acht uur stap ik op de fiets. Dat is riskant – want in pak met een dreigende lucht en geen regenbroek bij me. De eerste spatjes vallen na 100 meter, maar ik ben nu onderweg, dus doorfietsen! Het stukje in Den Haag valt mee en tien minuten later zit ik niet al te nat in de trein. Helaas blijkt de Leidse etappe minder gelukkig en met een drijfnatte pantalon kom ik op kantoor aan. Dat wordt een ochtend met langzaam drogende en kriebelende benen, irritant vooruitzicht.
Oncode Accelerator – samen onderzoek doen naar kanker
Na een vergadering over internationale samenwerking, ontvang ik Bertholt Leeftink. Hij is Managing Director van Oncode Institute - een organisatie voor onderzoek naar kanker en innovatie in bestrijding ervan - en sinds kort ook CEO van het Groeifondsprogramma Oncode Accelerator (OA). Bij beide zijn onderzoekers uit onze faculteit betrokken. Het is een nuttig gesprek. Met name over OA spreken we uitvoerig. Afgelopen jaren zijn we nogal wat hobbels tegengekomen en met een nieuwe CEO is er hoop op een meer effectieve inzet van het programma.
Vervolgens praat ik met Jasper Williams en Nynke Weinreich. Zij maken deel uit van de werkgroep Diversiteit en Inclusie. De werkgroep hoopt na een serie interviews voor de zomer een advies aan te bieden aan het faculteitsbestuur over de stand van zaken en de te nemen stappen.
Na nog twee overleggen is er tijd voor lunch en het doornemen van e-mails. Daarna ga ik naar het Plus Ultragebouw aan de overkant voor een bijeenkomst van de Chinatafel van de gemeente Leiden. Gemeente en Leiden Bio Science Park (LBSP) willen zich beter verdiepen in de mogelijkheden van relaties met China. Het is een kleine bijeenkomst, van circa 20 mensen vanuit gemeente, provincie, bedrijfsleven, universiteit, het LUMC en ministeries. Er is recent een Fact Finding Mission geweest naar China op het gebied van biotechnologie. Daarover wordt kort verslag gedaan door de delegatieleider, Hans Schikan, die duidelijk onder de indruk is van wat hij heeft gezien.
Kansen versus risico’s
Daarna is er een presentatie vanuit het Ministerie van Buitenlandse zaken waaruit cijfermatig blijkt hoezeer de positie van China in onderzoek en innovatie is gegroeid in de afgelopen 20 jaar. Voor mij is dat geen nieuws; ik heb veel universiteiten en instellingen in China bezocht in die periode en heb het in sprongen zien veranderen. Daarna is er een intensieve discussie over de redenen om met partners in China samen te werken en de redenen om voorzichtig te zijn. Kansen versus risico’s. We zijn er binnen de faculteit steeds vertrouwder mee, omdat we de kennisveiligheidsafweging veel maken. Een van de deelnemers stelt bondig: “Helemaal niet samenwerken is het grootste risico dat je kunt nemen”. Precies zo kijk ik ertegenaan. En uiteraard werk je alleen samen op verstandige wijze en na zorgvuldige afweging, zoals met alle mogelijke partners.
Smullen van optica en toetjes
Vanaf Plus Ultra fiets ik snel naar Museum Boerhaave voor het Boerhaave-diner. Gelukkig kom ik droog over. Het wordt een mooie en onderhoudende avond. Er is een leuke presentatie van Tiemen Cocquyt, wetenschapshistoricus bij Boerhaave. Hij spreekt over de ontwikkeling van de microscoop en de telescoop in de 17de eeuw en de belangrijke inzichten van Antoni van Leeuwenhoek. Voor een opticus is dit smullen. Verder presenteert de directeur Jan-Jaap de Haan de plannen om het museum ingrijpend te verbouwen en de fondsenwerving daarvoor. Tussendoor spreek ik kort de burgemeester over de Cleanroom Corridor Zuid-Holland, een initiatief met groot belang voor de faculteit.
Tegen tien uur ben ik thuis. Te laat om nog te sporten. Ik praat bij met Kamiel en we plannen zijn verjaardagsdiner voor morgen. We zijn nog steeds met zijn tweeën thuis, maar mijn zusjes komen met hun partners, dus wordt het toch nog een heuse viering. Het licht gaat uit na middernacht. Hij is nog niet volwassen, maar het komt nu wel dichtbij.’